چرا دست برتر در پایان جنگ با ایران است؟

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری صداوسیما، بررسی دقیق گزاره‌های میدانی، سایبری و ژئوپلیتیک نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران نه از موضع ضعف، بلکه با اتکا به «دست برتر» در حال ترسیم مقتضیات پساجنگ است. در این یادداشت تحلیلی، محور‌های کلیدی این مواجهه راهبردی را بر اساس ابعاد حقوقی، نظامی و ژئوپلیتیک بررسی می‌کنیم.

۱. منطق آتش‌بس؛ تبیین پیروزی راهبردی تهران

در تحلیل فرآیند پایان جنگ، ابتدا باید به یک سوال کلیدی پاسخ داد: *کدام طرف درخواست آتش‌بس کرده و موازنه نبرد رمضان به سود کدام جبهه سنگینی می‌کند؟ * واقعیت آن است که محور غربی-صهیونیستی اگر توانایی وادار کردن ایران به تسلیم از طریق نظامی را داشت، هرگز به گزینه‌های دیپلماتیک و آتش‌بس روی نمی‌آورد.

واشنگتن و تل‌آویو پس از سال‌ها طراحی الگوی براندازی یا امتیارگیری کلان از طریق جنگ سخت، امروز در نقطه‌ای ایستاده‌اند که ناچار به پذیرش واقعیت‌های روی زمین هستند. از همین رو، ایران طرفِ اصلیِ شرط‌گذار برای صلح است و دشمن تنها ظرفیت چانه‌زنی روی این شروط را دارد. این شروطِ مشروع و منطبق بر قوانین بین‌المللی عبارتند از:

* پرداخت کامل خسارات جنگ و غرامت آسیب‌دیدگان توسط متجاوز

* برچیده شدن پایگاه‌ها و خروج نیرو‌های متجاوز آمریکایی از پیرامون مرز‌های ایران

* رفع کامل محاصره غیرقانونی دریایی و لغو همه‌جانبه تحریم‌ها و قطعنامه‌های ظالمانه

* پایان جنگ در تمامی جبهه‌ها و تضمین عدم تعرض به متحدان ایران در جبهه مقاومت

*نکته کلیدی:* هرگونه توافق در این مرحله، اثبات رسمی ناکامی نظامی آمریکا در افکار عمومی جهان است. هرگونه پاسخ به نقض عهد احتمالی دشمن در آینده، در لایه‌ای «زیر سطح جنگ» مدیریت خواهد شد؛ جایی که مدیریت آن برای تهران به مراتب آسان‌تر از نبرد سختی است که دشمن پیش از این در آن شکست خورده است.

۲. دکترین جدید ژئوپلیتیک؛ تثبیت حاکمیت مطلق بر تنگه هرمز

بر خلاف امتیازاتی مانند آزادسازی دارایی‌های بلوکه شده که منوط به رفتار طرف مقابل است، *تنگه هرمز آورده نقد و حاکمیت بلامنازع ایران در میدان است. *

ایران در فاز پساجنگ، نظم جدیدی را در خلیج فارس مستقر خواهد کرد. این وضعیتِ جدید که با هدف تضمین امنیت ملی، مهار باج‌خواهی قدرت‌های منطقه‌ای و احقاق حقوق مادی ملت ایران (از طریق سازوکار‌هایی نظیر دریافت عوارض قانونی) پیگیری می‌شود، بازگشت‌ناپذیر است.

عبور از این مرحله به معنای تثبیت این حاکمیت است. از این پس، هرگونه راهزنی دریایی یا تعرض به شناور‌های ایرانی در آب‌های بین‌المللی، با پاسخ مستقیم و تشدید کنترل بر این شاهراه حیاتی مواجه خواهد شد. البته دستگاه دیپلماسی ایران هم‌راستا با این روند، در حال رایزنی با کشور همسایه (عمان) برای تامین منافع مشترک است تا این دستاورد میدانی را به یک ساختار حقوقی پایدار تبدیل کند.

۳. تفکیک پرونده هسته‌ای از معادلات جنگ

یکی از خطا‌های محاسباتی مکرر واشنگتن، تلاش برای گره زدن توافقات هسته‌ای به شرایط اضطراری جنگ است. سیاست قطعی تهران نشان می‌دهد که *هرگونه گفتگوی هسته‌ای، صرفاً به مرحله پس از پایان قطعی جنگ و با حفظ کامل حقوق اساسی کشور موکول است. *

آمریکا و رژیم صهیونیستی که با بمباران و تهدید نظامی نتوانستند دانش بومی، چرخه سوخت و تاسیسات هسته‌ای ایران را متوقف کنند، در مسیر دیپلماسی نیز توانایی سلب این حقوق را نخواهند داشت.

در خصوص ادعا‌های تکراری دونالد ترامپ مبنی بر «جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای»، موضع تهران کاملاً شفاف است؛ سلاح هسته‌ای بر اساس فتوای رهبر معظم انقلاب در دکترین دفاعی ایران جایگاهی ندارد و این یک تصمیم مستقل بومی است، نه امتیازی که ترامپ بتواند آن را به عنوان دستاورد جنگ به افکار عمومی خود بفروشد. دکترین دفاعی ایران تابع مصالح ملی است و علم بومی هسته‌ای ایران بدون وابستگی به اراده غرب، به مسیر توسعه خود ادامه می‌دهد.

۴. رمزگشایی از شگرد «ضرب‌الاجل‌های توخالی» ترامپ

ابزار «ضرب‌الاجل‌های زمانی» شگردی سنتی و نخ‌نما از سوی دونالد ترامپ برای ایجاد جنگ روانی و تسلیمِ واکنشیِ طرف مقابل است. تجربه تاریخی نشان داده که این تکتیک تاکنون حداقل ۵ بار توسط خود او نقض شده و به عقب‌نشینی واشنگتن انجامیده است.

جمهوری اسلامی ایران با درک این واقعیت، دیپلماسی خود را دچار شتاب‌زدگی نکرده است. هدف این ضرب‌الاجل‌ها، هراس‌افکنی از بازگشت به جنگ است؛ در حالی که دشمن خود می‌داند ورود مجدد به باتلاق جنگ هیچ دستاورد جدیدی برای او نخواهد داشت. بنابر این، تدوین سند پایان جنگ با دقت، ظرافت و بدون در نظر گرفتن هیاهوی زمان‌بندی‌های کاخ سفید پیش خواهد رفت.

۵. پیام‌های چندبعدی میدان؛ از باب‌المندب تا قلب خاک آمریکا

تحولات روز‌های گذشته در جغرافیای پیرامونی و بین‌المللی، حامل سیگنال‌های هشداردهنده‌ای بود که رسانه‌های غربی تعمداً به سانسور و سکوت درباره آن روی آورده‌اند:

الف) حوادث امنیتی باب‌المندب و سقطری

وقوع انفجار‌های شدید در تنگه باب‌المندب و جزیره سقطری که به انسداد چند ساعته این گذرگاه راهبردی منجر شد، پازلی از «ترجمه میدانی هشدار‌های نیرو‌های مسلح ایران» است. این حوادث نشان داد:

* دست جبهه مقاومت (به‌ویژه ارتش یمن) حتی در زمان مذاکرات باز است.

* در صورت هرگونه حماقت جدید از سوی آمریکا، دامنه جنگ به سرعت به دریای سرخ و خلیج عدن سرریز خواهد شد.

ب) سناریوی سایبری در پالایشگاه‌های آمریکا

وقوع حوادث زنجیره‌ای و آتش‌سوزی در حداقل ۵ پالایشگاه و مجتمع پتروشیمی در خاک آمریکا، تعریف جدیدی از موازنه قوا را عیان کرد. این رویداد‌ها ثابت کرد که فناوری اطلاعات و تسلیحات سایبری امروز می‌توانند بدون محدودیت‌های برد موشکی، هزینه‌های سنگین نظامی و مسئولیت‌های حقوقی بین‌المللی، ضرباتی هم‌سطح با حملات سخت نظامی را در عمق خاک دشمن فرود آورند.

نتیجه‌گیری

جمهوری اسلامی ایران در شرایطی به مرحله پایانی جنگ پای نهاده است که توازن قوا در سه لایه «میدان نبرد»، «ژئوپلیتیک دریاها» و «جنگ‌های نوین سایبری» کاملاً به نفع جبهه مقاومت تغییر کرده است. کاخ سفید راهی جز پذیرش شروط منطقی ایران و به رسمیت شناختن نظم جدید منطقه ندارد؛ نظمی که در آن مدیریت تنگه‌های راهبردی منطقه در اختیار بومیان آن است و تهدید‌های فرسوده، دیگر کارکرد خود را از دست داده‌اند.