واردات ۹۰۰ میلیون دلاری پارچه با وجود تولید داخل

آقای سعید جلالی قدیری در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار تحریریه صنعت ومعدن خبرگزاری صداوسیما با اشاره به اینکه مواد اولیه صنعت نساجی و پوشاک به دو دسته طبیعی از جمله پنبه، پشم و ابریشم و مواد اولیه مصنوعی مثل پلی استر، اکریلیک، پلی پروپیلن، ویسکوز و نایلون تقسیم می‌شود، افزود: مشخص است بخشی از نیاز کشور به مواد اولیه طبیعی و مصنوعی از تولید داخل و واردات تامین می‌شود، نیاز سالانه کشور به پنبه ۱۷۰ هزار تن است که کمتر از ۷۰ هزار تن آن از تولیدات داخل تامین می‌شود و مابقی به صورت وارداتی است، این در حالی است که کشورمان تا سال ۱۳۷۳ به عنوان صادرکننده پنبه شناخته می‌شد.

وی ادامه داد: برای واردات پنبه، نیاز ارزی وجود دارد و از طرفی نرخ پنبه مانند سایر کالا‌های اساسی بر اساس دلار قیمت گذاری می‌شود یعنی در سطح بین الملل برای مثال قیمت یک کیلو پنبه ۲ دلار است، اما بالاتر از قیمت جهانی، وارد کشور می‌شود به این دلیل که واردکننده می‌بایست ارز تامین کند و تحریم‌ها را دور بزند و همچنین برای تبدیل ارز نیز هزینه باید پرداخت شود بر این اساس قیمت خرید پنبه در مقایسه با خارجی‌ها ۱۰ تا ۱۵ درصد گران‌تر می‌شود.

دبیر اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران با اشاره به مزیت کشورمان در تامین مواد اولیه مصنوعی مثل پلی استر با توجه به پتروشیمی‌های که این ماده اولیه را داخل کشور تولید می‌کنند، افزود: ۳۰۰ هزار تن مواد اولیه پلی استر از طریق پتروشیمی‌های داخل تامین می‌شود که پس از هدف قرار گرفتن توسط پرتابه‌های دشمن در جنگ تحمیلی سوم، مجبور هستیم این میزان از مواد اولیه مصنوعی این صنعت را از طریق واردات تامین کنیم.

جلالی قدیری از واردات ۱۷۰ میلیون دلاری اکریلیک و ۱۰۰ میلیون دلاری الیاف مصنوعی ویسکوز خبر داد و گفت: مجموع نیاز ارزی کشور برای واردات مواد اولیه الیاف به کشور مبلغ ۷۰۰ میلیون دلار است همچنین ۳۰۰ میلیون دلار به واردات انواع نخ تخصیص پیدا می‌کند نخ‌هایی که فناوری تولید آن در کشور وجود ندارد یا صرفه اقتصادی برای تولید در مقیاس بزرگ را دارا نیست برای مثال نخ لاکرا که به صورت کش تولید می‌شود و بسیاری از کشور‌ها هم از یک تولیدکننده در سطح بین المللی خریداری می‌کنند.

وی با بیان اینکه سال گذشته ۸۰۰ تا ۹۰۰ میلیون دلار ارز به واردات پارچه تخصیص یافته است در حالی که بخش اعظمی از پارچه‌های وارداتی، توان تولید داخل را دارا هستند، افزود: بسیاری از تولیدکنندگان در طول زنجیره ارزش صنعت نساجی و پوشاک هیچ گونه مشکلی با واردات ندارند به شرط اینکه واردات به صورت قانونی صورت گیرد و واردکنندگان تمام هزینه‌ها از جمله مالیات، ارزش افزوده و تعرفه‌های ورود کالا را پرداخت نمایند، زیرا رویه‌های زیادی برای واردات وجود دارد که این رویه‌ها به تولید کشور آسیب فراوانی می‌زند.

دبیر اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران درباره نیاز به تخصیص ارز برای نوسازی و بازسازی ماشین آلات این صنعت و ورود فناوری‌های روز برای افزایش بهره وری و کاهش مصرف انرژی، گفت: برای مثال سال ۱۴۰۴ مبلغ ۹۰۰ میلیون دلار برای واردات پارچه، ارز تخصیص داده شده در حالیکه برای واردات ماشین آلات به روز ۴۰۰ میلیون دلار ارز اختصاص یافت که آنهم به دلیل طولانی شدن صف تخصیص ارز، متاسفانه پرداخت نشد.

به گفته جلالی قدیری ماشین سازان داخلی توانایی تولید برخی از ماشین آلات صنعت نساجی و پوشاک همانند ماشین آلات رنگرزی و تکمیلی را دارا هستند و تولیدکنندگان هم از توان تولید داخل حمایت کرده و خواهند کرد، اما در سطح بین المللی مرسوم است که بسیاری از کشور‌ها برای مثال ماشین آلات بافندگی خود را از چند مجموعه خارجی که در مقیاس بزرگ این ماشین آلات را به تولید می‌رسانند، خرید می‌کنند.

وی با اشاره به اینکه در طول سال‌های گذشته مصرف ارز کشور برای صنعت نساجی و پوشاک از مواد اولیه طبیعی و مصنوعی از جمله پنبه، الیاف، انواع نخ ها، پارچه، لوازم جانبی تا ماشین آلات ۲ تا ۲ میلیارد و چهارصد میلیون دلار بوده است، افزود: سیاست صنعتی ما به سوی واردات محصول پیش رفته است و در زمینه توسعه فناوری‌های روز با واردات ماشین آلات، سیاست برعکس تعیین شده یعنی به جای واردات ماشین آلات به روز، به سمت واردات محصول قدم برداشته شده است.

دبیر اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک ایران درباره طول عمر استفاده از ماشین آلات در داخل کشور در مقایسه با کشور‌های خارجی، افزود: ۵ سال مدت زمان استفاده از ماشین آلات خارجی تعیین شده است، اما در داخل کشور به ۱۰ سال نیز می‌رسد، برآورد‌ها نشان می‌دهد برای ۵ سال آینده، نیاز سالانه کشور در حوزه بازسازی و نوسازی ماشین آلات صنعت نساجی و پوشاک، یک میلیارد دلار است.

جلالی قدیری با اشاره به پایین بودن هزینه تولید داخلی در مقایسه با کشور‌های خارجی، افزود: هزینه نیروی انسانی با نرخ دلار برای تولیدکننده پوشاک مناسب است و همچنین قیمت انرژی هم در سال‌های گذشته پایین بوده علیرغم اینکه دو تا سه روز در هفته برق واحد‌های تولیدی قطع می‌شد، اما امسال هزینه برق تا ۲۵۰ درصد افزایش یافته و همچنین هزینه آب نیز ۳۰۰ درصد افزایش داشته است.

به گفته دبیر اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک؛ امسال در پی قطعی برق دو روز در هفته واحد‌های صنعتی، تامین گازوئیل دیزل ژنراتور‌ها با مشکل مواجه شده است و از طرفی قیمت یک لیتر گازوئیل از ۳۰۰ تومان به ۳۰ هزار تومان افزایش یافته است بنابراین تولیدکننده قادر به رقابت با تولیدکنندگان خارجی نیست.